Wypadanie narządów rodnych

To wstydliwe i bolesne schorzenie spowodowanie jest nadmiernym rozciągnięciem mięśni odpowiadających za właściwe podtrzymanie pochwy. Wypadanie narządów rodnych polega na przemieszaniu się narządów z obszaru miednicy – tj. macicy, pęcherza moczowego lub jelit – do wnętrza pochwy. W najgorszym przypadku, kiedy schorzenie to nie jest monitorowane przez lekarza specjalistę, może nawet dojść do absolutnego wypadnięcia macicy na zewnątrz – w tym także na wywinięcie jej na drugą stronę.

Specyfika wypadania narządów rodnych

Z jakich przyczyn dochodzi do tej przypadłości? Zazwyczaj dzieje się tak w wyniku uszkodzenia więzadeł oraz mięśni znajdujących się wewnątrz miednicy. W naturalny sposób osłabione zostają w trakcie porodu, kiedy osłabia się nie tylko miednica, ale także sama pochwa. Ze schorzeniem tym często zmagają się kobiety w okolicy trzydziestego roku życia, narzekając na dolegliwości bólowe podbrzusza i okolicy krzyża, a także trudności z wypróżnianiem. Nie jest jednak powiedziane, że ewentualne schorzenie dotyczące wypadania narządu rodnego pojawi się bezpośrednio po porodzie. Niekiedy rozwija się ono latami, dając objawy dopiero po pewnym czasie.

Inna przyczyna to starzenie się oraz przechodzenie menopauzy. Wówczas dochodzi do spadku jakości tkanek łącznych, a co za tym idzie – zmniejszenia produkcji kolagenu. W takiej sytuacji obniżenie narządów może być spowodowane niskim poziomem estrogenów, skutkując zmniejszeniem elastyczności ścian pochwy, a nawet przesunięciem pęcherza, czy macicy. Co więcej, u kobiet, które zmagają się z tym problemem, bardzo często rozpoznaje się też wysiłkowe nietrzymanie moczu.

Narażone na chorobę wypadania macicy są również kobiety otyłe, zmagające się z przewlekłymi zaparciami lub przewlekłym kaszlem, który powoduje podwyższenie ciśnienia wewnątrz jamy brzusznej. Do zaburzeń równowagi w obrębie tej części ciała mogą ponadto prowadzić takie czynniki, jak:

  • intensywna praca fizyczna,
  • częste dźwiganie,
  • schorzenia układu oddechowego,
  • uszkodzenia nerwów miedniczych,
  • zaparcia trwające wiele lat.

Podczas wypadania narządu rodnego chora może skarżyć się na dyskomfort, a nawet ból odczuwany w pochwie – porównywany z uczuciem pociągania lub obecności obcego ciała w jej wnętrzu, ale nie tylko. Bólem obarczone są także końcowe odcinki pleców i niektóre części dróg moczowych. Do tego dochodzą problemy z oddawaniem moczu, łącznie z utrudnieniem jego utrzymania, słabszym strumieniem, uczuciem niepełnego pęcherza w trakcie wypróżniania, parcia na pęcherz czy po prostu częstszych wizyt w toalecie w ciągu dnia. Niekiedy wypadnięcie macicy może oddziaływać na hemoroidy, powodując albo ich powstawanie od podstaw, albo rozwój. To z kolei wywołuje dodatkowy ból – odczuwany w trakcie wypróżniania.

Samo schorzenie można podzielić na kilka rodzajów, w zależności od sposobu wypadania narządów rodnych.

  1. Cystocele – najczęściej spotykana forma choroby, dotycząca wypadnięcia do pochwy, pęcherza moczowego lub cewki moczowej.
  2. Rectocele – w przeciwieństwie do poprzedniego, jest to defekt o charakterze tylnym. W takim przypadku to odbytnica przedostaje się do pochwy.
  3. Wypadanie sklepień pochwy – choroba ta występuje zazwyczaj u kobiet, którym usunięto macicę. Wówczas szczyt pochwy obniża się do jej ujścia.

Leczenie

Absolutną podstawą do leczenia jest wzmacnianie mięśni Kegla położonych w obrębie narządu rodnego. Kiedy choroba znajduje się jeszcze w początkowym stadium, możliwe jest całkowite jej wyleczenie, właśnie poprzez tego typu ćwiczenia. Stymulacja mięśni Kegla jest wskazana także przy zapobieganiu wypadaniu narządów rodnych. Schorzenie to nie stanowi zagrożenia dla życia pacjentki, dlatego, zanim zadecyduje się o przeprowadzeniu zabiegu chirurgicznego, w celu wyeliminowania dyskomfortu stosuje się szereg niezabiegowych technik.

W pierwszej kolejności obserwuje się stopień nasilenia choroby. Pacjentka powinna w takim przypadku zrezygnować z dźwigania, unikać zaparć, zwiększonego wysiłku fizycznego, a także monitorować wagę ciała. Wszystkie te czynniki bowiem wpływają na rozwój wypadania narządów rodnych. Niekiedy u kobiet cierpiących na wypadanie macicy nakazuje się stosowanie tzw. pesarów, czyli specjalnych tworzyw umieszczanych w pochwie, których zadaniem jest podtrzymanie obniżających swój poziom organów. Dzięki temu kobieta nie odczuwa większego dyskomfortu. Rozwiązanie to stosuje się często także w trakcie oczekiwania na operację, np. z powodu planowanej ciąży czy pogorszenia stanu zdrowia, aby tymczasowo pozbyć się problemu.

Jednak kiedy dolegliwość ta znacząco utrudnia prawidłowe funkcjonowanie, najprawdopodobniej konieczne będzie przeprowadzenie operacji. Kiedyś w takim przypadku wykonywało się histerektomię, polegającą na całkowitym wycięciu macicy. Dziś korzysta się z całego mnóstwa alternatywnych metod, które nie pozbawiają kobiet organu rodnego. Wykorzystuje się m.in. siatkę polipropylenową do uniesienia tkanek i mięśni miednicy, która stanowi w pełni bezpieczny dla organizmu implant. Ta technika wskazana jest także w przypadku, kiedy macica już wypadła na zewnątrz. Istnieje także możliwość rekonstrukcji narządów odpowiadających za podtrzymywanie macicy.

Lekarz powinien przeprowadzić szczegółowy wywiad z pacjentką, a na jego podstawie dobrać metodę chirurgiczną, która pozwoli rozwiązać problem, jakim jest wypadanie narządów rodnych. Pod uwagę bierze się wówczas takie kryteria jak wiek, stan zdrowia, stopień zaawansowania choroby i inne.

Ćwiczenie mięśni Kegla

Jeżeli zauważysz u siebie pierwsze objawy wskazujące na wypadanie macicy, koniecznie zgłoś się do lekarza specjalisty. Jest to o tyle istotne, że w pierwszej fazie wypadanie narządów rodnych można wyleczyć całkowicie nieoperacyjnie, za pomocą odpowiednich technik wzmacniających mięśnie miednicy. Należy wówczas skupić się na mięśniach Kegla, które stymulować można nawet podczas stania w korkach czy siedzenia w pracy.

Warto wiedzieć, gdzie znajdują się mięśnie Kegla. W tym celu podczas oddawania moczu należy na kilka sekund zatrzymać strumień. Spróbuj zauważyć, które mięśnie odpowiadają wówczas za jego utrzymanie. Dzięki temu łatwiej Ci będzie wcielić w życie ćwiczenia mięśni Kegla. Pamiętaj, że zgodnie z zaleceniami lekarza te partie ciała należy ćwiczyć minimum trzy razy dziennie przez około pięć–dziesięć minut. Pierwsze efekty zazwyczaj są zauważalne mniej więcej po kilku tygodniach. Dzięki odpowiednim technikom dojdzie do wzmocnienia mięśni dna miednicy, a co za tym idzie, do zmniejszenia dyskomfortu i nasilenia wstydliwego problemu. Mocne i elastyczne tkanki mięśniowe łatwiej utrzymają pochwę wraz ze wszystkimi jej narządami w prawidłowym położeniu. Tego typu aktywność jest praktycznie niezauważalna, dlatego możesz praktykować ją w każdej sytuacji, np. podczas oglądania telewizji, stania w kolejce w sklepie, w trakcie jazdy samochodem itp.

Podczas ćwiczeń dna miednicy, możesz wykorzystywać stożki dopochwowe. Ćwiczenia wykonuj regularnie, powtarzając 50-100 razy w ciągu dnia.