Poliklonalna Terapia Immunobiologiczna (PTI) w leczeniu chorób autoimmunologicznych – Nasze doświadczenie terapeutyczne

Układ immunologiczny to zbiór wysoko wyspecjalizowanych i dobrze  zorganizowanych, ścisle wspołdziałających między sobą komórek, służących do ochrony organizmu przeciwko agresorom  pochodzenia wewnetrznego i zewnetrznego ustroju. Szkolenie tego układu odpornościowego do rozpoznawania i różnicowania ( co do organizmu należy,a co nie)  odbywa się w narządach limfatycznych (grasica, szpik kostny). Te komorki potem zasiedlają układ limfatyczny obwodowy (węzły chłonne, limpfa, śledziona) i wszystkie tkanki organizmu.                                                                                                                                       Choroby autoimmunologiczne, jako zaburzenie, powstają, kiedy  układ odpornościowy błędnie rozpoznaje substancje naturalne – mikroorganizmy lub komórki ( nie grożne i przyjazne) jako agresory. Wtedy  w sposób niekontrolowany je celuje i je niszczy.

Z wyjątkiem kilku rzadkich chorób monogenowych, rozwój autoimmunizacji jest procesem złożonym (poliklonalny) i wieloczynnikowym. Najwyższe ryzyko genetyczne wielu chorób autoimmunologicznych leży w loci MHC w genomie, co podkreśla wyjątkową rolę komorek prezentujacych antygen (APC) w rozpoznawaniu antygenu przez komórkę T.

Z jednej strony jest to oparte na predyspozycjach genetycznych (klony dziedziczne) z drugiej strony na powstałych w ciągu życia mutacjach genowych (klony mutacyjne) w układzie immunologicznym. Te zmiany mutacyjne powstają podczas kontaktu osobnika z różnymi, wyzwalającymi czynnikami srodowiskowymi lub/i przez nieprawidłowy stył życia (brak snu, alkohol, tyton, błędy dietetyczne-fastfood, stres, negatywne uczucia etc….) i inne.

Interakcja genetyki i stochastycznych czynników zewnętrznych prowadzi do licznych drobnych zmian w wielu różnych punktach kontrolnych układu odpornosciowego (check points). W rezultacie kontrola odporności przesuwa się w kierunku autoagresji.                                                                                                                 Ponieważ tolerancji trzeba się nauczyć, konieczne jest, aby powierzchnie, które mają być tolerowane immunologicznie, były stale obecne podczas procesu uczenia się. Te antigenz nazywamy je antygenami tolerogenami.

Jeśli komórki B w szpiku kostnym rozpoznają (wielowartościowy) autoantygen o wysokim powinowactwie, otrzymują sygnał, który indukuje jej apoptozę (delecję klonalną). Limfocyty B mogą czasami uniknąć tego sygnału poprzez syntezę nowego łańcucha lekkiego receptora o zmienionej specyficzności wiązania („edycja receptora”). Jeśli obecny jest rozpuszczalny (monowalentny) autoantygen, komórki B mogą stać się na niego funkcjonalnie niewrażliwe, aby unikać śmierć, co jest kolejnym mechanizmem tolerancji (anergia).     Podobnie jak komórki B, komórki T również przechodzą przez złożony proces selekcji, który oznacza śmierć przez apoptozę wielu limfocytów. W przeciwieństwie do komórek B, które rozpoznają rozpuszczalne antygeny za pomocą swoich receptorów komórek B, limfocyty T zawsze reagują na prezentację antygenu poprzez cząsteczki MHC na innych komórkach ciała. Zatem komórka T musi z jednej strony rozpoznawać własne cząsteczki MHC organizmu (selekcja pozytywna, restrykcja MHC), a z drugiej strony nie może być aktywna wobec autoantygenów (selekcja negatywna).

Podobnie jak w przypadku limfocytów B, czasami samoreaktywne limfocyty T również docierają do peryferii. W tym miejscu do gry wchodzą peryferyjne mechanizmy tolerancji, prowadzące do delecji klonów, anergii lub ignorancji immunologicznej. Ponadto regulatorowe limfocyty T (komórki Treg) przejmują kontrolę nad samoreaktywnymi komórkami T. Komorki Treg powstają zawsze, gdy limfocyty T otrzymują silne sygnały, które jednak nie indukują apoptozy w sensie selekcji negatywnej.

Charakteryzują się tym, że przenoszą na błonie komórkowej zarówno powierzchniowe białko CD4, które jest typowe dla limfocytów pomocniczych T, jak i CD25 wymagane dla receptora interleukiny-2 (IL-2) o wysokim powinowactwie. Ponadto, po rozpoznaniu antygenu, wyrażają czynnik transkrypcyjny białko P3 w kształcie widełek (FoxP3). Znaczenie tego czynnika uwidacznia się u osób z tzw. Zespołem IPEX. Nie mogą wyrażać FoxP3, w wyniku czego umierają z powodu śmiertelnej autoimmunizacji wielonarządowej.     Dlatego komórki CD4 + -CD25 + -FoxP3 + -Treg są niezbędne do zewnętrznej kontroli tolerancji obwodowej. W tej funkcji wydzielają między innymi czynniki immunosupresyjne, takie jak IL-10 czy TGF-β i tłumią odpowiedź TH1 i TH2. Ponadto ekspresję białek kostymulujących na komórkach prezentujących antygen można zmniejszyć poprzez interakcję CTLA4-CD80, która ma pośredni wpływ na stymulację komórek T, wreszcie niektóre komórki Treg wyrażają różne proteazy, które jako tak zwane granzymy bezpośrednio zabijają aktywowane komórki T efektorowe wraz z perforiną.

W fakcie, że limfocyty B, a zwłaszcza komórki T, tracą tolerancję na autoantygeny, zaangażowane są różne mechanizmy i procesy. Pewną rolę odgrywają tu czynniki genetyczne i immunologiczne, ale także czynniki środowiskowe. Odwrotny mechanizm jest częściowo zauważany w procesach nowotwowych.                  Istnieje coraz więcej dowodów na to, że wiele autoreaktywnych komórek T ma niezwykłe właściwości wiązania ich ligandów peptydowych MHC. W rzeczywistości autoreaktywne limfocyty T o nietypowych topologiach TCR mogą uniknąć delecji grasicy, jeśli wiązanie z kompleksem MHC / peptyd jest zbyt nieprecyzyjne, aby wywołać apoptozę. Teorię tę potwierdzają analizy strukturalne receptorów limfocytów T izolowanych od pacjentów ze stwardnieniem rozsianym i cukrzycą typu 1.

Ponadto wydaje się, że prezentacja epitopu w odpowiedniej tkance wpływa na odpowiedź patogennych komórek T CD8 +. Na przykład zaobserwowano, że komórki wysp trzustkowych osób z cząsteczkami MHC genotypu HLA-A * 0201 nie prezentują typowego dziewięcio-aminokwasowego peptydu karboksylazy glutaminianowej 65. Zamiast tego peptyd z dziesięcioma aminokwasami jest prezentowany w małych ilościach. Jest to rozpoznawane przez niektóre autoreaktywne limfocyty T CD8 +, które następnie atakują komórki wysp trzustkowych.

Sytuacja jest podobna, gdy prezentowane są peptydy zmodyfikowane potranslacyjnie. Na przykład, przeciwciała przeciwko cytrulinowanemu fibrynogenowi i kolagenowi, które atakują stawy, są zwiększone u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów. Ten rodzaj modyfikacji białek jest coraz częściej wykrywany u palaczy, co wyjaśnia związek między paleniem papierosów a reumatoidalnym zapaleniem stawów.

Utrata tolerancji w limfocytach T może również wystąpić w wyniku infekcji. Opisano różne mechanizmy, z których mimikra molekularna jest z pewnością najbardziej uderzająca. Pierwszy pomysł, że pewne wirusy lub bakterie są odpowiedzialne za to, że u ludzi może rozwinąć się choroba autoimmunologiczna po infekcji, pojawił się ponad 30 lat temu. Bliższe porównanie ujawniło zadziwiające homologie między różnymi krótkimi sekwencjami białek. Dotyczy to na przykład zasadowego białka mieliny, które ma epitopy podobne do polimerazy wirusa zapalenia wątroby typu B, takie jak hemaglutynina wirusów grypy typu A lub białko, L2 wirusa brodawczaka ludzkiego 7. W przypadku infekcji można by aktywować specyficzne dla wirusa limfocyty T, które rozpoznają dokładnie ten homologiczny epitop, a następnie celują w osłonki mielinowe komórek nerwowych.

Jednym z sposobów faktycznego wyleczenia choroby autoimmunologicznej jest przywrócenie utraconej tolerancji. Aby to osiągnąć, immunoterapia musi przywrócić równowagę między efektorowymi (Teff) a regulatorowymi limfocytami T (Treg) poprzez zmniejszenie liczby patogennych autoreaktywnych limfocytów T, zwiększenie liczby Treg lub aktywację obu strategii.

Rozwnięta przez nas wielopostaciowa terapia uwzględnia ww. elementy i inne, co prowadzi do tego, że udało nam się wypracować złożone postepowanie medyczne polegające na nie zablokowaniu  antygenu, jak to robia szczepionki, albo niszczenie nie wybiórcze wszystkich elementów układu odpornosciowego,  podobnie do działania terapii klasycznej immunosupresjnej czy terapii sterydowej. Ta terapia immunosupresyjna i sterydowa- niszczy cały układ immunologiczny, potrzebny do ochrony organizmu przed agresorami (bakterie, grzyby, wirusy, wolne rodniki). Nasza terapia zablokuje tylko te elemnty ukladu immunologicznego, które zostały  zmodyfikowane patologicznie, i które wadliwie reagują i niszczą  normalne komorki organizmu. To zniszczenie dotyczy również mikrobiom (flora bakteryjna).

W delikatny sposób  modulujemy działania makrofagów, na poziomie roznych check points, usuwamy różne toksyny organizmu, wyrównujemy pracę mitochondrii i pH przestrzeni międzykomórkowej, blokujemy znane patologicznie slady w komórce (Hallmarks), modulujemy znane elementy układu odpornosciowego, odwracamy patologiczne utrwalenia psychologiczne, przeprowadzamy optymalne żywienie w danej jednostce chorobowej, łączymy znane leki farmaceutyczne do ww. procedur i niekiedy stosujemy je jako “off label use“ w znany naukowy sposób. Stosujemy również inne znane procedury medyczne…

W taki czy inny sposób udało nam sie pomoc wielu osobom, z różnych przypadłości alergicznych, nietoleracji pokarmowych, chorób autoimmunologicznych,  jak choroba Crohn´a, wrzodziejące zapalenie jelita grubego (colitis ulcerosa), stwardnienie boczne zanikowe (SLA),  autoimmunologiczne zapalenie wątroby (AZW), reumatoidalne zapalenie stawów (RZS), cukrzyca typu 1, depresja spowodowana zaburzenie autoimmunologiczne, choroba Hashimoto, Rozlany trądzik odwrócony (Hydradenitis suppiriva, Acne inversa) i inne oraz niektóre nowotwory (ostatnio rak jelito grubego z przerzutami). Wszystkie wymienione przypadki staramy się je rzetelnie  dokumentować. W niektórych przypadkach udało nam  sie  łagodzić objawy choroby, ale to jest i tak duży sukces, bo nie wszystko przecież zależy od leczącego, od metody leczenia, a nawet od pacjenta.   Procedury medyczne muszą być zgodne z wytycznymi nauki i oparte na prawie medycznym w miejscu ich stosowania, co staramy się respektowac.

Jeżeli borykasz sie z ww. chorobami, zapraszam .

Proctogin Chirurgie und Proktologie – Bioimmuntherapii  Berlin.

Telefon do kontaktu-00493055517118.

Od pon. do  śr.  on godz. 10 00 -15 00