«

»

Leczenie przewlekłego zaparcia

Jak rozpoznać zaparcie? Otóż takim terminem określa się zbyt niską częstotliwość wypróżnień, występującą rzadziej niż 2 razy w tygodniu. Spowodowane jest to dłuższym niż zazwyczaj pozostawanie treści jelitowej w jelicie grubym lub trudnościami związanymi z wydalaniem mas kałowych z odbytnicy.

Ponieważ treść jelitowa zalega w jelicie grubym, ulega zagęszczeniu spowodowanemu nadmiernym wchłanianiem wody. W wyniku tego, stolec zmniejsza objętość i staje się bardziej zbity.

Zaparcia to dość powszechny problem, który dotyczy aż 1/3 populacji. Częściej występuje u kobiet, niż u mężczyzn, a zwłaszcza w przypadku osób starszych lub z ograniczoną zdolnością poruszania się.

Rodzaje zaparć

Zaparcia dzielą się na trzy rodzaje:

  • Zaparcia przypadkowe

Określa się tak zaparcia spowodowane różnymi sytuacjami życiowymi, np. podróżą, zmianą sposobu odżywiania się.

  • Zaparcia krótkotrwałe

Występują okresowo, najczęściej nawracając. Zazwyczaj przeplatają się z etapami prawidłowej defekacji. W takich przypadkach, o ile nie uda się zlikwidować przypadłości, konieczne jest poddanie się badaniu przewodu pokarmowego, które pozwoli ustalić przyczynę zaparć.

  • Zaparcia przewlekłe

Nazywane także nawykowymi lub atonicznymi.

Inny podział wskazuje na wyróżnienie trzech odmiennych kategorii. Są to:

  • Zaparcia nawykowe

Ich przyczyna tkwi zazwyczaj w psychice chorego, jego nieregularnym trybie życia, pośpiechu lub niechęci korzystania z toalety.

  • Zaparcia czynnościowe

Wywołuje je zaburzenie pracy jelit. Przyczyna tkwi w nieodpowiedniej diecie lub regularnym przyjmowaniu leków (np. silnych środków przeciwbólowych)

  • Zaparcia towarzyszące chorobom

Do najczęściej wymienianych chorób, powodujących zaparcia, należą: choroby układu pokarmowego, schorzenia neurologiczne powodujące anomalię przewodu pokarmowego, niedoczynność tarczycy, choroby mięśni lub metabolizmu.

Przyczyny powstawania zaparć

Powstawanie zaparć może być związane ze zmianami czynnościowymi oraz organicznymi.

W przypadku zaburzeń defekacji, zmiany czynnościowe wynikają zazwyczaj z zaburzeń czucia trzewnego, chorób rdzenia kręgowego lub przebytych urazów. Mogą one także być wynikiem nieodpowiednich nawyków. Z kolei jeśli chodzi o jelito grube, zaparcia powstają z powodu wzmożonej aktywności skurczowej (np. polekowe, w zatruciu metalami itp.) lub osłabionej czynności skurczowej (np. zaburzenia hormonalne, leki).

Jeśli natomiast chodzi o zmiany organiczne, w defekacji najczęściej wymienia się chorobę Hirschprung´a lub zmiany zapalne zwieraczy. Zaparcia mogą być wywołane także przez nowotwory jelita grubego, jamy brzusznej lub miednicy.

Wśród pozostałych przyczyn powstawania zaparć najczęściej wymienia się:

  • wrodzone rozszerzenie jelita grubego

  • wydłużenie jelita grubego z zaburzeniami w unerwieniu

  • choroby neurologiczne

  • guzy jelit

  • zaburzenia czynnościowe

  • przyczyny sytuacyjne

Leczenie zaparć

W niektórych przypadkach konsultacja z lekarzem jest niezbędna. Zaleca się ją, jeśli chory:

  • zauważył wystąpienie objawów ogólnych w postaci utraty 10 % masy ciała w ciągu pół roku, czuje się osłabiony

  • zauważył wystąpienie objawów towarzyszących anemii (zawroty głowy, osłabienie, bladość skóry, krew w kale etc…)

  • zauważył objawy towarzyszące chorobom endokrynologicznym i neurologicznym jak zmorzenie potliwości, senność, tycia, brak apetytu etc…

  • ma w rodzinie osoby chorujące na nowotwór jelita grubego

  • ukończył 45. rok życia

W takich przypadkach lekarz może zalecić:

  • badanie laboratoryjne z markerami nowotworowymi, morfologia etc…

  • badanie radiologiczne z kontrastem

  • badanie endoskopowe (rektoskopia, kolonoskopia, gastroskopia)

  • badanie USG jamy brzusznej

  • Tomografia komputerowa z podaniem kontrastu

Dzięki temu możliwe jest rozpoznanie przyczyn powstawania zaparć oraz zastosowanie prawidłowej metody leczenia. Często wystarczy zwykła zmiana nawyków żywieniowych oraz wprowadzenie aktywności fizycznej. Jednak w niektórych przypadkach rozwiązaniem może być tylko prawidłowa farmakologia lub psychologia.

Samodzielne unikanie zaparć

W celu uniknięcia zaparć, konieczna jest zmiana trybu życia. Rozpoczynając od diety, konieczne jest wprowadzenie produktów zawierających dużo błonnika i grubych ziaren, np. chleba razowego, kaszy gryczanej, surówek, siemienia lnianego. Tuż po przebudzeniu warto wypijać szklankę letniej wody, kefiru, kwaśnego mleka, kompotu z suszonych śliwek, soku z kapusty lub innych roztworów naturalnych, wspierających wypróżnianie.

Przywrócenie odruchu regularnej defekacji następuje poprzez próby codziennego oddawania stolca o tej samej porze dnia. Stopniowo eliminujmy także środki przeczyszczające, jeśli do tej pory z takich korzystaliśmy.

Krótki poradnik

Pamiętaj, że całkowite wyeliminowanie problemu zaparć, w dużej mierze zależy od Ciebie. Wydrukuj krótki poradnik i umieść go na lodówce lub w swoim kalendarzu. Stosuj się do poniższych rad każdego dnia i zapomnij o problemie zaparć!

  1. Reguluj czas wypróżnień, ustalając określone pory dnia.

  2. Wprowadź do diety pełnoziarniste produkty, bogate w błonnik. Zrezygnuj z czekolady, kakao, słodyczy, jajek i białego ryżu.

  3. Wypijaj dziennie od 1,5 do 2 litrów płynów.

  4. Jedz 4-5 niewielkich posiłków dziennie, pamiętając o stałych porach.

  5. Ruszaj się! Każdego dnia pamiętaj o aktywności fizycznej.

Skoro nawracajce zaparcia może również przykryć się pod chorobą nowotworową wykonujemy w Klinice Proctogin pełen zakres diagnostyki, od badania laboratoryjnego, przez badanie flory bakteryjnej aż do badania rektoskopyjnego i kolonoskopyjnego. Słuzymy rownież poradą dietetyczną i w razie potrzeby pomożemy w wybraniu odpowiednych pre- i probiotyków oraz suplementów dietetycznych.

Warto nas odwiedzić!

Zobacz także