«

»

Leczenie przewlekłej biegunki

Przewlekłe biegunki osłabiają organizm, uniemożliwiają normalne funkcjonowanie, a w dodatku – mogą sygnalizować o poważnych chorobach. W jaki sposób rozpoznać biegunkę? Jest to stan, w którym osoba chora oddaje półpłynny, całkowicie płynny lub wodnisty stolec, nawet od czterech aż do kilkanaście razy na dobę. W kale może występować dodatkowo krew, śluz lub ropa, czyli wydzieliny świadczące o stanie zapalnym. Jego całkowita masa dobowa powinna przekraczać 200 g.

Typy biegunek

Wyróżnia się kilka typów biegunek, spośród których większość nie jest groźna dla organizmu. Są to:

  • Biegunka infekcyjna

Zazwyczaj spowodowana wirusami, bakteriami – rzadziej pierwotniakami. Do zakażenia dochodzi drogą kropelkową, poprzez spożywanie skażonych produktów (w tym także mlecznych) lub wody. Zwykle ustępuje sama, nie przynosząc groźnych powikłań. Jeśli stosuje się leczenie, to jedynie objawowe, ponieważ mogą towarzyszyć jej m.in. gorączka, nudności, wymioty i odwodnienie. W takim przypadku nie można dopuścić do odwodnienia organizmu oraz niedoboru potasu i sodu.

Najbardziej powszechnym przykładem biegunki infekcyjnej, występującej w naszej strefie klimatycznej, jest zatrucie pokarmowe pałeczkami Salmonella.

  • Biegunka poantybiotykowa

Jak sama nazwa wskazuje, występuje w trakcie lub po stosowaniu antybiotyku. Wynika ona z zaburzenia działaniem leku, równowagi rozmaitych gatunków bakterii znajdujących się w jelicie grubym. Pod wpływem substancji znajdujących się w antybiotyku, ma miejsce selekcja typów opornych na lek, a następnie ich rozmnożenia. Toksyczne działanie na jelito może spowodować biegunkę, a w wyjątkowych przypadkach, nawet groźno dla organizmu, rzekomobłoniaste zapalenie jelit.

  • Biegunka pokarmowa

Najczęściej występuje u osób z nabytym niedoborem laktazy (enzymu rozkładającego laktozę), po spożyciu mleka lub przetworów mlecznych, które nie zostały poddane fermentacji.

Innym, równie częstym przypadkiem jest przedawkowanie fruktozy lub sorbitolu, czyli słodzików występujących np. w gumach do żucia.

  • Biegunka zapalna

Takie biegunki pojawiają się w przypadku przewlekłego zapalenia jelita grubego lub Choroby Crohn´a gdzie ilość takich biegunek sięga nawet do 20 razy dziennie prowadzące do utraty dużo ilości produktów odżywczych w krótkim czasie aż do szybkiego osłabienia organizmu i do zgonu. Przyklady takie choroby to choroba Crohn´a i wrzodziejące zapalenie jelita grubego

  • Biegunka przewlekła

Utrzymuje się od 10 dni, do nawet kilku miesięcy, przez co może doprowadzić do zaburzeń stanu odżywiania lub zagrażających życiu niedoborów witamin, elektrolitów, aminokwasów czy pozostałych substancji.

Przewlekła biegunka

Co warto wiedzieć o przewlekłych biegunkach?

Wskazane, jako ostatnie, stanowią największe zagrożenie dla organizmu człowieka. O wystąpieniu przewlekłej biegunki można mówić w momencie, kiedy występuje ona powyżej 10 dni. Zazwyczaj nie jest ona tak ostra, jak w pozostałych przypadkach, jednak z uwagi na długotrwały przebieg, może spowodować większe wyniszczenia metabolizmu.

Na co należy zwrócić uwagę w przypadku przewlekającej się biegunki? Przede wszystkim na obecność dodatkowych wydzielin w stolcu. Mogą pojawić się: krew, śluz, ropa, niestrawiony pokarm, pasożyty jelitowe lub ich fragmenty. Krew często sygnalizuje o zaburzeniach w postaci hemoroidów, jednak może również świadczyć o zmianach nowotworowych lub chorobach zapalnych. Może ona także nie występować bezpośrednio w kale, ale w przypadku krwawienia z górnych odcinków przewodu pokarmowego, przyczyniać się do zmiany jego koloru. Pod wpływem przemian biochemicznych, w wyniku działania kwasu solnego znajdującego się w żołądku, stolec zmienia kolor na smolisty. Natomiast śluz w kale informuje zazwyczaj o zaburzeniach czynnościowych jelit. Duża objętość stolca, o tłuszczowej konsystencji, wskazuje na nieprawidłową pracę trzustki. Ropa w kale z kolei, jest sygnałem o bakteryjnych lub zapalnych schorzeniach jelita grubego.

Aby mieć pewność, że przewlekłe biegunki nie towarzyszą chorobom, należy wykluczyć wystąpienie gorączki, utraty apetytu, wyraźną utratę masy ciała (ponad 10% wyjściowej masy, w ciągu ok. pół roku) oraz osłabienie. W przypadku zaobserwowania, choć jednego z powyższych objawów, należy niezwłocznie udać się do lekarza.

Pierwszy etap zwany jest badaniem podmiotowym i ma on postać standardowego wywiadu lekarskiego. Specjalista może zapytać m.in. o początek biegunek, zabiegi chirurgiczne w obrębie jelit, a także występowanie podobnych chorób w rodzinie. W dalszej kolejności, przechodząc do badania przedmiotowego, lekarz sprawdzi stan węzłów chłonnych, wątroby, śledziony, zmian wokół odbytu oraz skóry. Na ich podstawie może ustalić hipotezę diagnostyczną. W przypadku przewlekłych biegunek, konieczne jest przeprowadzenie badań laboratoryjnych: mikrobiologicznych, mikologicznych i parazytologicznych stolca. Podczas mikroskopowego badania stolca sprawdza się obecność jaj, cyst, pasożytów, pH kału, elektrolitów obecnych w stolcu oraz substancji redukujących. Dodatkowy posiew bakteriologiczny kału natomiast, pozwala na zidentyfikowanie wirusów lub bakterii, które mogą być odpowiedzialne za występowanie biegunek. Ostatnim etapem badań laboratoryjnych jest morfologia krwi z obrazem odsetkowym leukocytów, a także oznaczenie stężenia mocznika oraz elektrolitów w surowicy, badanie serologiczne pod kątem zachorowania na celiakię i gazometria. U wielu chorych pomaga także badanie ogólne, zorientowane na dobową utratę tłuszczu. Pozwala ono, bowiem na wykluczenie zaawansowanych chorób trzustki. Często jednak, konieczne jest wykonanie dodatkowych, specjalistycznych badań endoskopowych – kolonoskopii lub gastroskopii oraz poddanie ocenie mikroskopowej, wycinków o zmienionym wyglądzie. Jeśli lekarz stwierdzi, że jest to koniecznie, wykonuje się także badanie ultrasonograficzne, rezonans magnetyczny lub badanie obrazowe radiologiczne. Znacznie ułatwia ono określenie nieprawidłowości anatomicznych, np. w postaci nieprawidłowego zwrotu jelit.

Więcej o chorobach biegunkowych przewlekłych

Jeśli okaże się, że biegunki przewlekłe towarzyszą chorobom, warto dowiedzieć się więcej o ich przebiegu i rozpocząć odpowiednie leczenie. W takich przypadkach, najczęściej występujące choroby, to:

  • W przypadku noworodków, zazwyczaj problemem jest martwicze zapalenie jelit.

  • Wada wrodzona, w postaci biegunki chlorowej. Warunkuje ona nadmierną utratę chloru, wydostającego się poprzez nabłonek jelitowy i nerkowy. Następstwem tego schorzenia może być hipernatremia oraz alkaloza, uszkadzające CUN.

  • Niewydolność trzustki lub mukowiscydoza, w przypadku, których problemem jest nietrawienie tłuszczy. W leczeniu należy wykorzystać odpowiednie preparaty, w składzie, których znajdują się tłuszcze nienasycone.

  • Wtórne zespoły złego wchłaniania lub nietolerancja białka mleka krowiego, której towarzyszą objawy skórne, płucne, wymioty, wzdęcia, uczucie niepokoju.

  • Celiakia, czyli uczulenie na gluten. Powoduje zanik śluzówki górnych części jelita cienkiego, wywołany działaniem glutenu, zawartego w pszenicy, życie, jęczmieniu lub owsie. W wyniku spożycia zakazanych produktów, może dojść do wystąpienia obfitych, niestrawionych stolców, złożonych z tłuszczy. Oprócz biegunek, nietolerancji towarzyszy także zahamowanie przyrostu masy ciała oraz duży brzuch.

Leczenie przewlekłych biegunek

W zależności od powodu ich występowania, stosuje się leczenie:

  • przyczynowe (zwalczanie czynnika infekcyjnego lub zarobaczenia)

  • dietetyczne (również wyeliminowanie z diety szkodliwego czynnika)

  • substytucyjne

  • bodźcujące

  • chirurgiczne.

W Klinice Proctogin zajmujemy się dokładną diagnostyką i leczeniem przewlekłej biegunki. Dzięki współpracy wielu specjalistów należących do naszego zespołu, pacjent znajduje się w pewnej i bezpiecznej opiece. Zapraszamy!

Zobacz także