«

Leczenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego

Schorzenie, o którym tutaj mówimy, powoduje stan zapalny i owrzodzenia w okrężnicy oraz w odbytnicy. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego jest chorobą przewlekłą, a głównymi jej objawami są ból brzucha i biegunka zmieszana z krwią. Inne jej objawy to utrata masy ciała, gorączka i niedokrwistość. Choroba może prowadzić do wielu powikłań, na przykład może wywoływać rozdęcie okrężnicy, stan zapalny wątroby i raka jelita grubego, ale też powodować, wydawałoby się zupełnie niemające z nią związku, stany zapalne oczu lub stawów. Leczenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego jest procesem długotrwałym i trudnym.

Przyczyny choroby

Zapalenie jelita grubego jest zaliczane do chorób autoimmunologicznych, a więc do chorób, w których układ odpornościowy organizmu niszczy własne komórki i tkanki. Jego przyczyny są ciągle nieznane i niezdefiniowane, natomiast jest pewne, że rozwojowi tego schorzenia sprzyjają predyspozycje genetyczne, nieodpowiednia dieta i będący jej pochodną nieprawidłowy skład flory bakteryjnej układu pokarmowego oraz infekcje jelit. Jednakże za zasadniczą przyczynę tej choroby uważa się zaburzenia w działaniu układu immunologicznego, który z niewiadomych powodów czasem reaguje na czynniki zupełnie obojętne dla normalnego, zdrowego organizmu np. na nieszkodliwe bakterie czy pewne pokarmy, co wyzwala różne, niekontrolowane procesy zapalne. Takie niekontrolowane przez organizm procesy powodują uszkodzenia błony śluzowej jelita grubego, nadżerki, owrzodzenia, powstawanie pseudopolipów i inne niepożądane zmiany.

Przebieg wrzodziejącego zapalenia jelita grubego

Omawiane przez nas schorzenie najczęściej, przynajmniej w jego początkowej fazie, ma łagodny przebieg z długimi momentami remisji, a więc z takimi okresami, w których nie uwidaczniają się żadne objawy, charakterystyczne dla tej choroby. W tym czasie objawy schorzenia pojawiają się z różną częstotliwością, może to być raz, dwa razy w roku, a w niektórych przypadkach nawet raz na kilka lat. W trudniejszych przypadkach nawroty te są bardzo częste, a objawy tak ciężkie, że pacjent wymaga hospitalizacji. Najpoważniejszym i najbardziej przykrym oraz uciążliwym objawem tej choroby są częste biegunki z domieszką krwi i śluzu, a także nagłe uderzenia naglącego parcia. Dochodzi wówczas nawet do 20 wypróżnień na dobę, co jest skrajnie wyczerpujące dla organizmu pacjenta, a towarzyszą zazwyczaj temu bóle brzucha i utrata apetytu, a zdecydowanie rzadziej gorączka. Zupełnie sporadycznie pojawia się niedożywienie, ponieważ choroba nie obejmuje jelita cienkiego, a to w nim wchłaniana jest większość odżywczych składników. Widomymi i odczuwalnymi skutkami tej choroby są chudnięcie, osłabienie, anemia spowodowana niedoborem żelaza, utrata krwi, bóle i obrzęki stawów, kamica nerkowa, osteoporoza a niekiedy także zmiany skórne. Najpoważniejszą konsekwencją omawianego schorzenia jest rozdęcie okrężnicy, czyli najdłuższej i największej części jelita grubego; takie rozdęcie grozi perforacją, a także w przyszłości nowotworem. Wczesne leczenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego może zapobiec tym najgroźniejszym powikłaniom.

Lekarskie rozpoznanie i diagnostyka wzjg

Pierwszym krokiem w rozpoznawaniu chorób zapalnych jelit jest ewentualne stwierdzenie, czy nie są one spowodowane czynnikami infekcyjnymi. Po wykluczeniu drobnoustrojów, jako przyczyny zapalenia jelita grubego przystępuje się do badania endoskopowego jelita grubego. Badanie to umożliwia ostateczne rozpoznanie i ocenę rozległości zmian, a połączone z tym pobranie wycinków do badania histopatologicznego umożliwia wykrycie ewentualnych zmian mogących świadczyć o wrzodziejącym charakterze zapalenia jelita grubego. W rozpoznawaniu tej choroby bardzo przydatna jest także diagnostyka obrazowa, a więc zdjęcie przeglądowe i ultrasonografia jamy brzusznej oraz tomografia komputerowa, które pozwalają na określenie ewentualnych zmian pozajelitowych.

Na czym polega leczenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego

Głównym celem w leczeniu omawianego schorzenia jest uzyskanie remisji i utrzymanie jej przez możliwie długi okres oraz zapobieganie jego skutkom i niepożądanym powikłaniom. Leki stosowane w tej terapii można zaliczyć do trzech odrębnych grup:

  • Aminosalicylany. Leki z tej grupy podaje się zarówno w okresie rzutu choroby, jak i w okresie jej remisji, albowiem przedłużają one jej bezobjawowy okres. Regularne stosowanie aminosalicylanów ma charakter prewencyjny, zabezpieczający przed procesami nowotworowymi, które mogą się uaktywnić po 20 latach trwania choroby.
  • Glikokorysterydy. Po leki z tej grupy sięga się w razie ciężkich zaostrzeń choroby, albowiem silniej hamują procesy zapalne, jednakże z uwagi na liczne skutki uboczne podaje się je krótko.
  • Leki immunopresyjne. Te leki podaje się przez wiele lat, a ich działanie polega na tłumieniu nadreaktywności układu odpornościowego, co zapobiega nawrotom choroby.

Współczesna medycyna dysponuje również bardzo skutecznymi lekami biologicznymi, które są stosowane wtedy, gdy tradycyjne leki nie skutkują. Czasami leczenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego musi niestety objąć interwencję chirurgiczną. W przypadku gdy ciężki rzut choroby nie poddaje się leczeniu farmakologicznemu, często przeprowadza się resekcję fragmentu lub całości jelita grubego.

Zobacz także